Reisverslag

Thijs, 27 september 2009
Australië , Hobart

Mijn laatste blog vanuit Tasmanie (voorlopig)

Ja menskes, nog maar 2 weekjes en ik ben weer in jullie midden. Niet te geloven. 8 maanden zijn voorbij gevlogen, maar mijn vertrek vanuit Nederland lijkt al jaren geleden. De einddoelen van mijn onderzoek ga ik helaas niet bereiken, de makkelijke stappen bleken toch weer een stuk moeilijker te zijn en apparaten en computers die stuk gaan, onderdelen die te laat arriveren en bepaalde chemicalien die nooit aangekomen zijn helpen nu ook niet echt mee. Op professioneel vlak heb ik nogal wat te klagen maar wat mooie ervaringen betreft gelukkig niet. En nog net voor de valreep heb ik nog wat mooie weekendjes gehad waar over ik in deze blog zal uitwijden.

We gaan weer iets meer dan twee weekjes terug in de tijd. Zoepf. Zaterdag ochtend Ryan pikte Pearse en mij op voor een weekend in west tasmanie. Een gebied waar ik al met Lukas gekampeerd had, maar dat ik nu op een wat luxere manier ging bezoeken. Na meer dan drie uur rijden kwamen we in Strahan aan en gingen we eerst naar onze accomodatie om de bagage te dumpen en voor Ryans 20 minuten power nap programma. Na die 20 minuten was hij weer fit om door te rijden naar Tullah waar wij mt Farrell beklommen. Helaas konden we de echte top niet bereiken doordat waarschijnlijk het paadje daar naar toe waarschijnlijk was volgegroeid, maar we hadden wel een mooie uitzicht op de omringende meren en besneeuwde bergtoppen. Na een paar vruchteloze pogingen om toch een top te bereiken besloten we dat t weer tijd was om af te dalen want we hadden nog meer gepland voor die dag: de henty dunes.

Deze had ik al gezien samen met Lukas maar voor Ryan die een hobby fotograaf is was dit een must. Het enige minpunt: four wheel drives mogen er ongehinderd over rondcrossen waardoor dus de hele duinen met tyretracks bevuild zijn: horizon vervuiling to the max. Maar des al niet te min het zijn prachtige duinen die kilometers lang zijn en een aantal kilometer breed. Iets te veel kilometers voor ons want we wilden ocean beach bereiken voor zonsonderdag maar we liepen ons vast in een moeras en aangezien we geen optimale hans en grietje broodkruimel technieken hadden toegepast was het beter om voor het donker weer terug te zijn bij de auto.

Een oceaan niet bereiken en een bergtop niet bereiken. Ammateurs. Maar goed s avond hadden we wel een optimaal diner in een restaurant gelegen aan Macquarie Harbour.
De volgende dag gingen we op de Gordon river cruise, een van de “top attracties” van Tasmanie. Deze bracht ons naar hell’s gate: de nauwe toegang van de oceaan tot Macquarie Harbour: de toegang tot convict lokatie number 1: van Diemens Land en de plek waar talloze schepen gezonken zijn. Maar toeristen wil je natuurlijk niet om zeep helpen voordat al hun zakken leeg zijn en we draaiden weer optijd om op weg naar de gordon river. Een prachtige brede rivier die door Franklin-Gordon Wild Rivers National Park stroomt. Een woud dat al bestond voor dat de vogels ontstonden (voor de Christenen onder ons: een heel oud woud). Na enkele kilimoters varen werden alle passagiers in het bos gedumpt en konden we een 200 meter lange boardwalk bewandelen. En met 1 persoon per 2 meter gaat toch die hele wilderness ervaring verloren. Maar goed, we konden een nog steeds levende Huon Pine op de grond zien liggen, die meer dan 2000 jaar oud was en dus al groeide in de tijd van Jezus (Christenen: hoera!) . Dus toch wel impressive. Weer op de boot geladen, was het lunch tijd: een lopend bufet. Ik deed mijn best, maar Pearse gedroeg zich als een varken en propte zich vol.

Na bijna aangerand de worden door een stel iets te enthousiaste rijpe vrouwen konden we weer even uit de boot en bezochten we Sarrah Island, de hel op aarde voor convicts die hier naar toe gestuurd werden in de negentiende eeuw. En ook de hel op aarde voor mij, want een gids die dit overduidelijk al iets te lang gedaan had leidde ons rond op het eiland met een super irritante vertelstem. Nu overdrijf ik even want in vergelijking wat de convicts moesten ondergaan was deze horror van de rondleiding natuurlijk niks. Mensen preegden zelfs moorden om opgehangen te worden en op die manier deze hel op aarde te verlaten. Afgelopen week zag ik een nieuwe australische film genaamd “van diemens land” over acht convicts die ontsnapten van Sarrah Island en overgingen tot kanibalisme om maar niet hoeven terug te keren naar deze plek van dwangarbeid en zweepslagen.

Weer terug op de boot en weer veilig terug naar de aanlegplaats waar we definitief konden ontsnappen aan de jagende oudere vrouwen. En we konden weer op weg terug naar hobart. Tijdens de tocht bezochten we nog een waterval en een uitkijkpunt waar ik al twee keer eerder geweest was en waar we een van de bekendere bergen van Tasmanie konden zien: frenchmans Cap.

De volgende vrijdagavond was het tijd om een oude belofte in te lossen. Of ja gewoon een leuke catching up met desiree, een oud-klasgenootje van mijn middelbare school, die jaren geleden naar Victoria emigreerde met haar familie om daar een nieuwe boerderij te beginnen ver weg van de europese wurgende wetgeving, maar zonder de subsidies. Dus vrijdag avond vloog ik naar Melbourne waar ik eerst een nacht moest blijven slapen. Dus met de bus naar het YHA. Wat is dat trouwens toch met airport-stad verbindingen. Je wordt bijna altijd keihard afgezet en in Melbourne proberen ze het ook nog eens zo surreëel mogelijk te maken: blauwe lichten in de bus, waarom?? En in het hostel was het weer raak: een snurker. En niet zomaar een snurker: een schotse dronke snurker. Dus na een slapeloze nacht kon ik de trein pakken naar geelong, vanaf geelong verder met de coach naar Terang. Daar pikte desiree mij op en reden waar naar de boerderij waar ik lunchte met desiree, haar moeder en zusje. “De jongens” waren allemaal naar melbourne om de halve finale van “the footy” (Australian football) te kijken.

Na een goed gesprek bestaande uit een mix van limburgs en australisch liet desiree mij de boerderij zien en bezochten we haar vriend Mick, Childers Cove (een van de de indrukwekkende klifformaties van Victoria) en Warrnambool waar we vanaf het strand walvissen konden zien. Alweer walvissen?? Ja alweer walvissen, maar het blijft bijzonder en het was weer een andere ervaring, want dit maar waren het mamma walvissen met hun kalfjes. En super actief. De kalfjes sprongen zelfs uit het water. Dinner time (geen walvis op t menu) met Desiree en Mick in Warrnambool. Daarna gingen we nog even een deel van de footy halve finale kijken met vrienden van Desiree en Mick, maar omdat ik me daar een partijtje zat in te kakken (Thijs de laffe borrelaar) besloot Desiree dat het weer eens tijd was om naar huis te gaan. Na nog wat gepraat met de ouders van het Desiree was het bedtijd. En toen ik de volgende ochtend weer klaar was voor vertrek werd ik nog eens goed op zijn Limburgs verwend door de moeder van Desiree met chocolade repen en kreeg ik een knuffel kangeroetje cadeau.

Desiree bracht me weer naar het station waar ik weer de coach pakte terug naar Melbourne. In geelong reden mensen rond met vlagjes uit de ramen “go cats” omdat zij de halve finale gewonnen hadden (gisteren hebben ze de finale gewonnen). En van ver kon ik de Skyline van melbourne al zien opdoenen. 11:00 was ik weer op Southern Cross station en kon ik melbourne bezichtigen en dat werd eens tijd want ik was al vijf keer geland op het vliegveld van Melbourne. Ik maakte eerst een korte wandeling door het centrum en daarna bezocht de Art Gallery waar een Salvador Dali tentoonstelling gehouden werd. Een interessante tentoonstelling maar iets te druk en toen ik na mijn bezoek nog een enquete invulde over de expositie sloeg ik de checkbox “ik bezoek kunst musea voor de sociale ervaring” dan ook over. Van jetstar kreeg ik een smsje dat het vliegtuig 2 uur vertraagd was, kortom extra tijd in melbourne, en ik slenterde wat hippe drukke steegjes af van het “echte” melbourne en at een hamburger op het het terras van een tent waar een verhaal op de muur stond over hoe mongoolse krijgers het concept van de burger ontwikkeld hadden en met uitzicht op graffiti en vuilnisbakken voor het echte melbourne gevoel.

(waarschuwing alleen voor liefhebbers van onderbroekenlol)
Ik slenterde weer verder, en toen paniek, de grote boodschap kwam eraan en de meest dichtstbijzijnde wc waar ik van op de hoogte was was op het station waar ik nog 1 km van verwijdert was. Rennen, voorzichtig lopen, rennen, wachten voor het stoplicht, rennen, rustig lopen en ik bereikte het station, wc wc! En ik zag een bordje: de roltrap op, pompiedompiedomp. Sprint, Foodcourt, een WC. Maar nog een obstakel een kerel die met de deur wagewijd open staat te plassen. Hehe eindelijk is hij klaar, ik ren naar binnen, draai me om deur op slot, broek omlaag, hurken. Hehe eindelijk, plons, spat. Heeft die LUL voor mij de wc niet doorgetrokken. Hierbij verklaar ik dat deze persoon de grootste eikel is van Melbourne. Dus na deze bezigheid voelde ik me opgelucht maar ook heel vies.

(het is weer veilig voor de haters van onderbroeken lol om weer verder te lezen)
Ik had nog een uurtje te spenderen voordat ik weer terug naar het vliegveld moest en ik besloot enigzins beschroomd naar een van wolkenkrabbers te lopen met observatie deck. Bovenop kreeg ik pas een goed idee hoe enorm melbourne is en hoe sportgek. Ik kon het footy stadion zien, het formula 1 circuit, de cricket ground, het tennisstadium van de Australian open en ook de tenniscouts verstopt op de daken. Mijn tijd was op en ik ging weer terug naar het station waar ik de blauwverlichte bus (waarom???) terug naar het vliegveld pakte. Ik had nog een half uurtje vertraging, maar gelukkig had ik niet twee en halve uur extra moeten wachten als die stakkers die alleen over stapten naar een ander vliegtuig in Melbourne. Zoepf weer terug naar Hobart.

En dit weekend was het tijd voor mijn voorlopig laatste bezoek aan Kari en Hugh. Maar ik was niet de enige bezoeker, drie andere vrienden en een deel van de familie van Kari waren ook van de partij. Overdag hielp ik Kari en Hugh met houthakken (Lumber Thijs) en s avond aten we met alle aanwezigen uitgezonderd Kari de vegetarier, geroosterd varken aan het spit. En niet zomaar varken maar een van de varkens die ik nog als biggetje gezien en geaaid had bij mijn eertste bezoek aan Kari en Hugh. Maar gelukkig had ik ze nog in een stuk minder knuffelbare vorm gezien toen ik met Lukas op bezoek kwam. En aangezien ik wist dat ze een veel beter leven hadden geleid dan de meeste varkens kon ik er toch van genieten (hoewel ik nu buikpijn heb: revenge of Spotty en Sunny). Afgelopen nacht sliep ik alweer in de huiselijke schuur die veel kabaal maakte door de wind en de regen. En vanochtend konden we het resultaat zien van de regen. Een brug die overstroomde een eindje verderop en de grote attractie voor de locals aangezien er flinke stukken hout tegen de brug ramden wat voor flink wat spektakel zorgde.

Een aantal uurtje geleden dropten Kari en Hugh mij thuis af en namen we afscheid. Jammer dat ik deze bijzondere, open, gastvrije, optimistische mensen een aantal jaar niet meer zie tot zij Europa bezoeken of tot dat ik Tasmanie weer bezoek, want dat ben ik wel van plan, want stiekem is het toch een van de mooiste plekjes ter wereld. Vandaar dus ook mijn "voorlopig" laatste blog vanuit Tasmanie.

Tot slot nog: dank je wel voor het lezen van mijn blog, alle mails, berichtjes, telefoontjes en zelfs bezoekjes! Zo voelt de andere kant van de wereld toch nog een beetje thuis.

Tot mijn volgende avontuur op deze waarbenjij.nu en tot ziens!

OVER EN UIT

Naar Thijs in Australië bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag